Rakieta Odkrywców

poprzedni

następny

Kliknij na obrazek aby powiększyć

Rakieta Odkrywców

Średnia ocen: 0.00

Dodaj komentarz

Kod towaru:	661565
Czas dostawy:
Kolor
Rozmiar:
Ilość: Cena: 200.00 zł

Opis

Rakieta Odkrywców

to zabawka do samodzielnego złożenia, malowania, kolorowania

Pozwól dziecku złożyć i pokolorować rakietę...teraz niech się w niej schowa i startuje na podbój kosmosu... Zabawka do samodzielnego złożenia i kolorowania To zabawka która rozwija zdolności manualne i plastyczne oraz uczy kreatywności, tolerancji i pracy w grupie Małych Odkrywców.

Rakieta Odkrywców może być świetną inspiracją dla konkursów plastycznych, tematycznych zabaw grupowych, spektaklów dla najmłodszych.

Wymiary Rakiety: wysokość 162 cm, szerokość 90 cm
Instrukcja składania rakiety

Pomysły na zabawę:
- wspólne budowanie i kolorowanie rakiety
- wyprawa w kosmos
Przygotowanie kosmonautów do startu rakiety – można w tym celu wykorzystać kaski, ochraniacze, tułów, nogi owinąć folią aluminiową…
Wiadomo, że w przestrzeni kosmicznej panuje praktycznie zupełna próżnia, nie ma tam powietrza do oddychania ani ciśnienia. Dodatkowo cała próżnia jest przeszywana śmiertelnie niebezpiecznym promieniowaniem pochodzącym ze Słońca i z przestrzeni międzygwiezdnej. Natomiast gdy nie ma światła słonecznego, próżnia bardzo szybko ochładza się nawet do temperatury - 150°C. Aby przetrwać w tym środowisku pełnym zagrożeń, astronauci muszą być wyposażeni w specjalne ubrania ochronne, tzw. skafandry kosmiczne. Już w czasie pierwszych lotów kosmicznych stosowano skafandry, jednak były to bardzo prymitywne skafandry, przerobione ze skafandrów ciśnieniowych. Coraz lepsze technologie zaczęto stosować, gdy zaczęły się wyjścia astronautów w przestrzeń kosmiczną. Były to skafandry wielowarstwowe, do których tlen doprowadzano ze statku za pomocą długiego przewodu, tzw. pępowiny. Pępowina chroniła dodatkowo astronautę przed odleceniem daleko od statku. Przełomowym momentem w konstrukcji skafandrów było wprowadzenie przez amerykanów skafandra wielowarstwowego o nazwie Apollo, który powstał w wyniku przygotowań do lądowania na księżycu. Miał on umożliwić długotrwałe przebywanie w przestrzeni kosmicznej. Obecnie stosuje się jeszcze lepsze skafandry. Są one dwuczęściowe ("spodnie" oraz część górna). Obydwie części łączy się w pasie za pomocą bardzo ścisłego uszczelnienia. Dzięki takiemu rozwiązaniu bardzo łatwo można skafander zakładać. Ubranie się astronaucie wychodzącemu w przestrzeń zajmuje nie więcej niż 10 minut. Ponadto każda z części skafandra składa się z wielu warstw, które chronią astronautę przed zagrożeniami występującymi w przestrzeni kosmicznej. Aby astronauta nie odczuwał próżni, w skafandrze jest odpowiednia warstwa ciśnieniowa, do której podaje się tlen. Jest to najbardziej wewnętrzna warstwa. Następną warstwą, utrzymującą odpowiednią temperaturę, są chłodzone wodą spodnie.
Pora startować – wszyscy na pokład!

Po starcie można się bawić w:
- spotkanie z kosmitami
- obrazy widziane z kosmosu – a jednocześnie przekazywać dziecku informację o naszej planecie … rakieta może krążyć wokół stołu, ławy oglądając kulę ziemską z różnych stron. Przykładowe zagadnienia, które można poruszyć:
           - Ziemia jest kulą i krąży wokół Słońca
           - Siła grawitacji – przyciągania ziemskiego – tu można opowiedzieć dziecku historię o jabłku – czyli jak ta teoria została odkryta przez Izaaka Newtona
Według legendy tym, co zainspirowało Newtona do pracy nad teorią grawitacji, a następnie opracowaniem całej dynamiki, było jabłko, które spadło mu na głowę, gdy siedział pod jabłonią. Udało mu się dojść do wniosku, że ta sama siła, która ściągnęła jabłko z drzewa, utrzymuje na naszej orbicie Księżyc. Zjawisko to jest podobne do kręcenia nad głową kamieniem, uwiązanym na sznurku. My jesteśmy Ziemią, kamień jest Księżycem a sznurek obrazuje siłę ciężkości. Jeżeli puścimy w pewnym momencie sznurek, kamień poleci po linii prostej. Tak samo stałoby się z Księżycem, gdyby siła ciężkości przestała nagle działać - zacząłby on uciekać po linii prostej daleko w przestrzeń kosmiczną.
Wszyscy wiemy z lekcji fizyki, że na Ziemi działa na nas siła ziemskiej grawitacji, która przyciąga nas w dół. Dzięki temu nie fruwamy w powietrzu, tylko możemy spokojnie chodzić. Siła grawitacji, inaczej zwana siłą ciężkości, działa zawsze pionowo w dół, w kierunku do środka Ziemi. Ludzie nauczyli się żyć z siłą grawitacji i w żaden sposób jej nie odczuwają. Nasze organizmy tak się przystosowały, aby siła grawitacji Ziemi była dla nas naturalna.
            - Planety Układu Słonecznego

Układ Słoneczny – układ planetarny, składający się ze Słońca i powiązanych z nim grawitacyjnie ciał niebieskich. Ciała te, to osiem planet, 166 znanych księżyców, pięć planet karłowatych i miliardy małych ciał Układu Słonecznego, do których zalicza się między innymi planetoidy, komety, meteoroidy.
Zbadane regiony Układu Słonecznego zawierają licząc od Słońca: cztery planety skaliste (Merkury, Wenus, Ziemia, Mars), pas planetoid składający się z małych skalistych ciał, cztery zewnętrzne planety-olbrzymy (Jowisz, Saturn, Uran, Neptun). Odkryto także pięć planet karłowatych w tym między innymi Pluton do 2006 uznawany za 9. planetę Układu Układu Słonecznego.
Sześć z ośmiu planet i trzy z planet karłowatych mają naturalne satelity, zwane księżycami. Każda z planet zewnętrznych jest otoczona pierścieniami złożonymi z pyłu kosmicznego. Wszystkie planety z wyjątkiem Ziemi i Urana (który zawdzięcza nazwę greckiemu bóstwu Uranosowi) noszą imiona bóstw z mitologii rzymskiej.
- siła nieważkości
Innym, podobnym do przeciążenia, choć zupełnie przeciwnym zjawiskiem, jakiego dostarczają astronauci, jest stan nieważkości. Nazwa ta wzięła się stąd, że w tym stanie wydaje się, że żadne ciało, w tym nasze, nic nie waży.
Bardzo łatwo jest nam wyobrazić sobie stan nieważkości, jednak często nie zdajemy sobie sprawy, jakie tak naprawdę konsekwencje dla astronautów ma przebywanie w takim stanie. Nie jest możliwe picie, ponieważ płyn nie spływa naturalnie w "dół", tak jak jesteśmy przyzwyczajeni. Po prostu w ogóle się nie porusza. Nie da się także oddawać moczu, do spłukiwania odchodów niezbędny jest strumień powietrza. Bardzo skomplikowana staje się także praca z różnymi urządzeniami, gdyż każde dotknięcie klawisza powoduje odepchnięcie się - nawet tak mała siła jest odczuwalna w stanie nieważkości. Oprócz takich niedogodności, stan nieważkości powoduje także bardzo poważne zmiany w organizmie, który jest przystosowany do odczuwania siły ciężkości. Na szczęście regularne ćwiczenia pozwalają ograniczyć złe skutki nieważkości, choć mimo to wielu astronautów po długich okresach w kosmosie regenerowało się ponad rok, zanim ich organizm powrócił do normalnego stanu.

Dzieci mogą zamknąć oczy i wyobrazić sobie, że unoszą się pod sufitem a wraz z nimi szereg innych przedmiotów – pozwól dzieciom użyć swojej wyobraźni – niech wymyślają co się może dziać z nimi i rzeczami wokół nich – gdyby ich pokój znalazł się nagle w stanie nieważkości...

- lądowanie na księżycu – dlaczego nazywamy go srebrnym globem…

Rakieta wykonana jest z tektury falistej, jednostronnie białej jest w pełni bezpieczna i ekologiczna.

poprzedni

powrót do listy

następny